Krzysztof Piątek i Hertha Berlin

Krzysztof Piątek został kupiony przez ligową drużynę piłkarską Hertha Berlin. Od teraz miejscem treningów Polaka będzie zabytkowy stadion w Berlinie, powstały w 1936 r. na olimpiadę. Na tym stadionie ( lekkoatletycznym) święcił triumfy słynny biegacz Jessie Owens. Obecnie ma swoją ulicę, w pobliżu stadionu oplimpijskego na który zapraszamy . Zwiedzanie z przewodnikiem stadionu po wcześniejszym uzgodnieniu( wymagana rezerwacja) Bilet wstępu to 8 Euro.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?> 
<urlset xmlns="http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9"> 

Brama Brandenburska

Brama Brandenburska w Berlinie jest pomnikiem jedności. Miała wiele symboli: pokój, zwycięstwo, była symbolem wolności i podziału. Stała się tłem nazistowskich parad.

Dzisiaj Brama Brandenburska jest pomnikiem jedności.

Upadek muru berlińskiego nastąpił 9 listopada 1989 roku. W tym czasie Brama Brandenburska stała się najważniejszym symbolem stolicy Niemiec. Przyćmiła równie popularną wieżą telewizyjną na Alexanderplatz.

Obiekt został ukończony w 1738 r. – składał się z dwóch piaskowych kolumn z pilastrami i barokowymi dekoracjami, dwóch bram dla pieszych i przejścia głównego. Zlokalizowano cztery stróżówki, jedna dla straży, strzelca, straży pożarnej i kasjera.

Wkrótce jednak Brama Brandenburska nie była już wystarczająco reprezentatywna dla pruskiej rezydencji. Już w 1769 r. Konferencja w Akademii der Künste zażądała, aby nowa brama miejska zamknęła plac o nazwie Quarré (obecnie Pariser Platz) na zachodzie. Król Friedrich Wilhelm II (1786–1797) podjął ten temat i powierzył architektowi Carlowi Gotthardowi Langhansowi zadanie stworzenia reprezentacyjnej nowej bramy, miała stanowić zwieńczenie słynnej Alei pod Lipami (Unter den Linden). W 1788 r. rozpoczęto prace nad wyburzeniem bramy, która miała zaledwie 50 lat, trzy lata później ukończono wczesną klasycystyczną budowę. Przy projektowaniu bramy brandenburskiej w Berlinie Gotthard Langhans został zainspirowany dwoma obiektami budowlanymi: Akropol w Atenach, Partenon i Propyleje. Stworzył idealną bramę z pięcioma prześwitami, o łącznej szerokości 65,5 metra, wysokości 26 metrów i głębokości 11 metrów. Do końca monarchii w Niemczech w 1918 r. centralne, szerokie przejście było zarezerwowane dla koronowanych głów i ich najbliższych krewnych; złamanie tej zasady było wyjątkowo niemile widziane.

Latem 1791 roku oficjalnie otwarto bramę, od tego czasu przeznaczoną dla pieszych, jeźdźców i powozów. Król nie był obecny na uroczystościach. W następnym roku brama otrzymała swoją nazwę od napisu wykonanego z brązowych liter: Brama Pokoju. Dzisiejsza brama po raz pierwszy stała się publicznie dostępna 6 sierpnia 1791 roku. Wówczas nie była jeszcze ukończona- genialna brązowa rzeźba bogini pokoju Johanna Gottfrieda Schadowa na powozie ciągniętym przez cztery konie zwieńczyła budynek dopiero w 1793 r. W tym czasie Brama Brandenburska nadal funkcjonowała jako brama miejska. Jednak już nie jako część systemu fortyfikacji obronnych; barokowa forteca została zburzona pół wieku wcześniej. Odtąd brama i Kwadryga (Quadriga ) stały się i pozostały głównymi symbolami Prus i Niemiec od końca XIX wieku. I ciekawostka: Napoleon w 1806 r. nakazał arcydzieło przewieźć do Paryża. Po inwazji wojsk pruskich w Paryżu w 1814 r. kwadryga została odzyskana i natychmiast sprowadzona”do domu” i uroczyście odsłonięta 9 sierpnia tego samego roku. Berlińczycy nazywali ją wtedy „powozem powrotnym”. Znany architekt pruski Karl Friedrich Schinkel uczynił boginię zwycięstwa Wiktorię boginią pokoju. Przez sto lat Brama Brandenburska była bramą zwycięstwa, przez którą wojska Prus symbolicznie wróciły po wojnach 1864, 1866 i 1871 roku. Zmiany tej tradycji nastąpiły w 1918 r. Chociaż wojska niemieckie ponownie weszły przez bramę ​​10 grudnia 1818 roku, nikt tak naprawdę nie uwierzył słowom ówczesnego szefa rządu Friedricha Eberta „Wasze ofiary i czyny są bezprecedensowe” W czasie bitwy o Berlin na przełomie kwietnia i maja 1945 r. miasto zostało poważnie uszkodzone, najbardziej dzielnica Mitte; Także brama brandenburska. 17 czerwca 1953 r. robotnicy z Berlina Wschodniego zażądali wolnych wyborów i zakończenia dyktatury SED oraz zniesienia zwierzchnictwa Związku Radzieckiego. Robotnicy przeszli pod bramę brandenburską. Powstanie to zostało brutalnie stłumione.

O powstaniu w Berlinie napiszemy w osobnym wpisie.

Muzeum Pergamońskie

Monumentalny ołtarz Pergamonu (ołtarz pergamoński), przedstawiajacy dramatyczną walkę między bogami gigigantami; babilońska brama Isztar- niebieskie szkliwione kafle przedstawiające byki i smoki, ; rzymska brama miejska Miletu; fasada Umayad z jordańskiej pustyni, zwana „Mschatta” – te cuda architektury Bliskiego Wschodu, sztuki starożytnej i islamskiej przyciągają ponad milion odwiedzających rocznie. Gdzie? Do Muzeum Pergamonu, które znajduje się na Wyspie Muzeów.

Muzeum Pergamońskie było ostatnim obiektem wybudowanym na Wyspie Muzeów. Na początku ubiegłego wieku architekt Alfred Messel rozpoczął planowanie obiektu muzealnego, którego budowę przeprowadzono w latach 1910–1930.

Aktualny remont Muzeum Pergamonu (nie wszystkie obiekty są udostępnione zwiedzającym) zalicza się do ostatnich dużych projektów budowlanych na Wyspie Muzeów. Bundestag przeznaczył na remont 385 milionów Euro. Prace, które rozpoczęły się w 2013 r., potrwają około 15 lat. Są niezwykle skomplikowane. Plany architektoniczne pochodzą od kolońskiego architekta Oswalda Mathiasa Ungersa, (który niestety zmarł w 2007 roku) a konkurs wygrał w 2000 roku
W 2006 r. Urząd ds. Zabytków i Rada ds. Zabytków zatwierdziły plany przebudowy, a UNESCO (Wyspa Muzealna znajduje się na liście UNESCO) nie wyraziło sprzeciwu.

Muzeum Pergamon na wyspie muzeów jest obiektem, który w dużej mierze przetrwał swoją osiemdziesięcioletnią historię w oryginalnym stanie „W żadnym innym budynku muzealnym nie można zobaczyć tak wielu nowatorskich rozwiązań” -komunikowano przez lata. Obiekt stał się wzorem do naśladowania na całym świecie. Na przykład inscenizacja ołtarza Pergamon zainspirowała Londyńczyków- wymuszono reorganizację w londyńskim Partenonie w latach 30. XX wieku. Obecnie planowane przebudowy, instalacja wind i schodów sprawią, że ten wyjątkowy zabytek zmieni się nie do poznania. Plan przeniesienia fasady Mschatta ze skrzydła południowego do skrzydła północnego, który w przyszłości będzie w pełni dostępny dla Muzeum Sztuki Islamu, obejmie przednią szybę w kierunku S-Bahn, która nadaje dziś „Stadtbahnsaal” wyjątkowy charakter.
W następnym artykule przeczytacie o pozostałych muzeach w Berlinie, znajdujących się na wyspie muzeów. Są to niewątpliwie najważniejsze atrakcje Berlina, które należy zobaczyć, zwiedzając to miasto.

Alexanderplatz w Berlinie, popularny Alex

Aleksanderplac w Berlinie, popularnie nazywny Alex.Podczas zwiedzania z przewodnikeim zapraszamy na wieże TV.

Każdego dnia ponad 360 000 osób przebywa na Aleksanderplatz. Jest to najczęściej odwiedzany obszar w Berlinie — przed Kurfürstendamm (Kudamm) i jest uważany za czwarte najbardziej ruchliwe miejsce w Europie. Alexanderplatz jest ważnym węzłem komunikacyjnym w stolicy Niemiec i znajduje się w dzielnicy Mitte. Plac centralny został tak nazwany na cześć rosyjskiego cara Aleksandra I.

Plac został zabudowany w XIX wieku, Zwiedzamy plac z przewodnikiem po Berlinie i wydaje się, że jest bardzo nowoczesny…Pytacie co zobaczyć w Berlinie, gdzie sie udać, ciekawe miejsca w Berlinie…Odpowiadamy w tym artykule;


Tło historyczne
Po wojnie trzydziestoletniej wzmocniono mury twierdzy berlińskiej i zbudowano rodzaj pierścienia twierdzy. Powstały pierwsze plany miasta przyjaznego mieszkańcom. Niektóre bramy nowej fortecy zostały zamknięte np. Stralauer Tor. Dzięki temu Georgentor (brama Georga) stała się strategiczną. Wielki Elektor otrzymał do dyspozycji działki, na których ustanowiono targ bydła i cotygodniowy miejski targ (rynek) Pod koniec XVII wieku na przedmieściach Georgen znalazło swoje miejsce około 700 rodzin. W 1701 r. Georgentor przemianowano na Königstor, a plac nazwano Königs Thor Platz. W 1800 r. mieszkańcami placu byli głównie rzemieślnicy, emerytowani żołnierze, drobni mieszczanie lub robotnicy (jedwab i wełna). Południowa część przyszłego Alexanderplatz została oddzielona od ruchu drzewami i była wykorzystywana do pokazów i parad.
Znaczenie Aleksanderplatz dla Residenzstadt Berlin w latach 1805-1900
25 października 1805 r. Car rosyjski Aleksander I został przyjęty na placu przed starą bramą królewską. Po tym spotkaniu król Fryderyk Wilhelm III przemianował plac na Alexanderplatz. Już w tym czasie Alexanderplatz był ważny dla ruchu kołowego- w 1847 r. omnibusy zaprzężone w konie prowadziły do ​​Placu Poczdamskiego. Podczas rewolucji marcowej w 1848 r. doszło tutaj do walk ulicznych.
W 1870 roku dawną fosę wypełniono ziemią. I zbudowano na niej berlińską Stadtbahn (kolejkę) W 1882 roku został otwarty dworzec miejski Alexanderplatz. Od 1870 do 1886 roku powstały następujące budynki:
Grand Hotel
Komenda Główna policji
Sąd Rejonowy
Central Market
Wraz z otwarciem hali targowej na placu zabroniono cotygodniowego targu, a przestrzeń powstałą po zniesieniu placu targowego podzielono; w części północnej pojawił się plac przeznaczony dla pieszych, na południu ponownie ukształtowano dawny plac paradny
Rozkwit placu 1900–1940
Alexanderplatz przeżywał swój wielki rozkwit w XX wieku: kupcy Hermann Tietz (Volkswarenhaus dla berlińczyków) zbudowali duże domy towarowe, Georg Wertheim (Weltstadtwarenhaus für die Welt) i Hahn. Powstanie i funkcjonalność węzła komunikacyjnego sprawiła, że ​​Alexanderplatz stał się ważnym obszarem w Berlinie: nie tylko trzy linie metra, ale także pociągi dalekobieżne i S-Bahn, a także autobusy, tramwaje konne, a od 1898 roku tramwaje elektryczne były dostępne dla ludności.
Z powodu nagromadzenia pojazdów plac groził zawaleniem, dlatego ówczesny radny miasta Martin Wagner zlecił przeprojektowanie placu wg ówczesnych norm i dostosowanie do ruchu. Konkurs architektoniczny rozpoczął się w 1929 roku. Z powodu kilku komplikacji z inwestorami nie wykorzystano zwycięskiego projektu biura Hansa i Wassili Luckhardta, ale projekt Petera Behrensa – Alexanderhaus i Berolinahaus zostały następnie zbudowane równolegle do Stadtbahn i dlatego są to jedyne budynki zrealizowanego planu Behrensa. Ponieważ amerykańskie konsorcjum, które było odpowiedzialne za budowę, nie posiadało funduszy na dalsze budynki (nadszedł wielki kryzys), Ale nawet wtedy Alexanderplatz był najbardziej ruchliwym placem w Berlinie. W 1936 roku, w czasie letnich igrzysk olimpijskich (w Berlinie), ​​między godziną 7:00 a 21:00 codziennie przez plac przejeżdżało około 35 000 pojazdów.

Tesla potwierdza! Buduje fabrykę w Berlinie

Tu powstanie fabryka produkująca samochody Tesla. Zwiedzimy ją razem!

W Grünheide w Berlinie od czerwca 2021 r. ma być budowanych rocznie 150 000 samochodów elektrycznych Tesla modelu 3 i Y, a następnie liczba ta wzrośnie do 500 000 pojazdów rocznie. Landesbetrieb Forst oszacował cenę zakupu obszaru leśnego w pobliżu Grünheide (dystrykt Oder-Sprewa) na prawie 41 mln euro ( niedaleko lotniska Schonefeld) Komisja finansowa parlamentu Brandenburgii już zatwierdziła umowę zakupu. Czekamy i zapraszamy na zwiedzanie fabryki z przewodnikiem po Berlinie w 2021 roku.

Wyspa Muzeów w Berlinie, państwowe muzea.

Historia muzeów państwowych w Berlinie.
Państwowe Muzea w Berlinie należą wraz z Biblioteką Państwową, Tajnym Archiwum Państwowym, Instytutem Iberoamerykańskim i Państwowym Instytutem Badań Muzycznych oraz Muzeum Instrumentów Muzycznych do Pruskiej Fundacji Dziedzictwa Kulturowego. Fundacja została założona w 1957 r. w celu zachowania i uzupełnienia dóbr kultury byłego państwa Pruskiego. Oprócz rządu federalnego wszystkie 16 krajów związkowych jest odpowiedzialnych za Fundację Pruskiego Dziedzictwa Kulturowego.
Wraz z instytucjami, które rozwijały się przez pokolenia, muzea państwowe w Berlinie służą do przechowywania oraz badań sztuki i skarbów kultury z całej historii ludzkości. Ich zbiory obejmują dziedziny sztuki europejskiej i pozaeuropejskiej, archeologii i etnologii niemal wszystkich kultur.
Początki muzeów państwowych w Berlinie sięgają wieku XVI – czasów elektora Joachima II z Brandenburgii. Po tym, jak oryginalny Kunstkammer został prawie całkowicie zniszczony podczas wojny trzydziestoletniej, powzięto decyzje o odbudowie przez kolejnych elektorów i królów. Król Fryderyk Wilhelm III Pruski opowiadał się za oderwaniem zasobów Kunstkammer od dóbr dworskich oraz utworzeniem publicznego muzeum sztuki na początku XIX wieku. Po wojnach wyzwoleńczych i zwycięstwie nad Napoleonem w 1815 r. Pruscy reformatorzy chcieli przekształcić pruskie państwo wojskowe w państwo kulturowe. W 1822 roku Karl Friedrich Schinkel otrzymał zlecenie budowy pierwszego Muzeum Królewskiego, dzisiejszego Starego Muzeum, w Lustgarten naprzeciwko królewskiej rezydencji, czyli naprzeciwko Pałacu Berlińskiego. Historia Wyspy Muzeów rozpoczęła się wraz z jej otwarciem w 1830 r. Ostatnie muzeum wybudowane na wyspie to muzeum pergamońskie.

Reichstag-historia obiektu , gmach parlamentu Rzeszy ,siedziba Bundestagu

Poszukiwanie placu pod budowę Reichstagu.
Po założeniu Rzeszy Niemieckiej i po pierwszych wyborach do Reichstagu w 1871 r. zaczęto poszukiwać obiektu odpowiedniego na siedzibę parlamentu. Wybranych 382 deputowanych odbyło swoje pierwsze spotkania w Królewskiej Manufakturze Porcelany (KPM) w Berlinie. Hrabia Atanazy Raczyński (brat Edwarda Raczyńskiego) odmówił sprzedaży swojej nieruchomości. Dopiero dziesięć lat od śmierci hrabiego, ziemia obok Bramy Brandenburskiej mogła być przekazana pod budowę Reichstagu.
W konkursie architektonicznym zgłoszono prawie 200 prac projektowych. Pierwszą nagrodę otrzymał Paul Wallot, który i tak musiał kilkakrotnie zmienić swój pierwotny projekt i ostatecznie rozpoczął budowę w 1884 roku.
Architektura Reichstagu
Paul Wallot przy planowaniu obiektu połączył elementy renesansu, baroku i klasycyzmu. Niemal 60-metrową kopułę, która rozciągała się na salę konferencyjną, uważano za bardzo nowoczesny element. W tamtym czasie konstrukcja ze stali i szkła była uważana za arcydzieło. Podczas II wojny światowej kopuła Reichstagu została poważnie uszkodzona i za ​​istniało ryzyko zawalenia. Po wojnie w 1954 roku została wysadzona w powietrze ze względów bezpieczeństwa.
Architektura Reichstagu Paula Wallota zyskała duże uznanie – także na arenie międzynarodowej. Ale Wallot musiał również pogodzić się z krytyką: jednym z jego najsurowszych krytyków był sam Cesarz Wilhelm II.
Budynek Reichstagu został ukończony w 1894 roku. W budynku parlamentu o długości 138 metrów i szerokości prawie 100 metrów zainstalowano ponad 32 miliony cegieł i 30 000 metrów sześciennych piaskowca. Brakowało tylko napisu „Narodowi niemieckiemu”, który został wykonany i umiejscowiony w tympanonie dopiero w 1916 r. Przewodnik po Berlinie na życzenie oprowadzi po wnętrzach obiektu.
Zniszczenia Reichstagu
Rok 1918, w którym zakończyła się pierwsza wojna światowa, był rokiem wstrząsów politycznych: cesarz abdykował, a socjaldemokrata Philipp Scheidemann stworzył Republikę Weimarską. Od tego czasu rady robotnicze i żołnierskie zbierały się w sali plenarnej, a żołnierze byli kwaterowani w budynku.
Niecały miesiąc po dojściu nazistów do władzy Reichstag płonął. Sala plenarna została zniszczona w nocy z 27 na 28 lutego 1933 r. Nie ulega dziś wątpliwości, że było to podpalenie.
Budynek Reichstagu nie był używany przez nazistów. W czasie wojny produkowano w nim lampy radiowe. W piwnicy urządzono szpital, między innymi oddział położniczy szpitala Charite.
Kiedy Armia Czer­wona zajęła w 1945 r. Ber­lin, w Reich­stagu wybu­chły zacięte walki, pod­czas któ­rych budy­nek został ponow­nie poważ­nie uszko­dzony. 30 kwiet­nia 1945 r. dwóch rosyj­skich żoł­nie­rzy zamon­to­wało czer­woną flagę na czę­ściowo znisz­czo­nym budynku.
Do dziś można zoba­czyć ślady żoł­nie­rzy Armii Czer­wo­nej – w postaci deko­ra­cji ścien­nych, które zostały odkryte i zacho­wane po remon­cie budynku w poło­wie lat 90. Podczas wycieczki po obiekcie , przewodnik po Berlinie pokazuje miejsca historyczne z napisami wyrytymi na ścianach przez żołnierzy. Można zamówić wejście na kopułę widokową i zwiedzić wnętrza Reichstagu.
Pierw­sza rekon­struk­cja
Po podziale Ber­lina w 1961 r. Reich­stag zna­lazł się w zachod­niej czę­ści mia­sta.W poło­wie lat 50. Bun­de­stag posta­no­wił odbu­do­wać Reich­stag. Kopuła, któ­rej gro­ziło zawa­le­nie, została już wysa­dzona w powie­trze w 1954 r. Pod przy­wódz­twem archi­tekta Paula Baum­gar­ten roz­po­częła się odbu­dowa czę­ściowo poważ­nie znisz­czo­nego budynku.
Rekon­struk­cja i prze­bu­dowa trwały do ​​1973 roku. Budy­nek był teraz znacz­nie prost­szy niż wcze­śniej, miał także zlo­ka­li­zo­waną salę ple­narną, która jed­nak nie mogła być wyko­rzy­stana na spo­tka­nia w Bun­de­stagu – zgod­nie z poro­zu­mie­niem czte­ro­stron­nym nie mogły one odby­wać się w Ber­li­nie.
Pierw­sze spo­tka­nie po 58 latach
Po upadku Muru Ber­liń­skiego i zjed­no­cze­niu Niemiec roz­po­częła się nowa faza budowy budynku Reich­stagu. 4 paździer­nika 1990 r. odbyła się pierw­sza sesja ogól­no-nie­miec­kiego par­la­mentu – wów­czas jesz­cze zło­żo­nego z Bun­de­stagu i wschod­nio-­nie­miec­kiego Volk­skam­mer. W czerwcu 1991 r. Bun­de­stag posta­no­wił: „Sie­dzibą nie­miec­kiego Bun­de­stagu jest Ber­lin”.
Poszu­ki­wano archi­tekta do prze­bu­dowy Reich­stagu. Wybór padł na Sir Nor­mana Fostera, który zwy­cię­żył około 80 kon­ku­ren­tów. Naj­bar­dziej ude­rza­ją­cym ele­mentem jego pro­jektu, który został zmie­niony na prośbę Bun­de­stagu, jest szklana kopuła, która szybko stała się obiek­tem przy­cią­ga­ją­cym tłumy.
Odbu­dowa Reich­stagu trwała pięć lat. W kwiet­niu 1999 r. Sir Nor­man Foster sym­bo­licz­nie prze­ka­zał klucz Wol­fgan­gowi Thierse, pre­zy­den­towi Bun­de­stagu. Cie­ka­wostka: zanim par­la­men­ta­rzy­ści zajęli swoje miej­sca, Bun­de­swehra przysłała 1100 żoł­nie­rzy do sali ple­nar­nej obrad, aby prze­te­sto­wać sys­tem mikro­fo­nowy.

Mur Berliński

Mur Berlinski

Mur Berliński

Podczas podziału Niemiec Mur Berliński był systemem fortyfikacji granicznych Niemieckiej Republiki Demokratycznej (NRD), który istniał przez ponad 28 lat. Budowa Muru Berlińskiego to był proces, który trwał od 13 sierpnia 1961 r. Mur istniał do 9 listopada 1989 r. Miał za zadanie hermetycznie uszczelniać granicę berlinsko-berlinską.Miał zapobiegać ucieczce obywateli NRD (w bloku wschodniego) do Berlina Zachodniego. Koszt wybudowania muru to 400 mln Marek DDR. Mur berliński powstał po podziale miasta Berlina na cztery strefy-amerykanską, brytyjską, francuska i radziecką. Był symbolem Zimnej Wojny- konfliktu między mocarstwami zachodnimi, zdominowanymi przez Stany Zjednoczone, a tak zwanym Blokiem Wschodnim pod przewodnictwem Związku Radzieckiego. Został ustanowiony na podstawie decyzji kierownictwa politycznego Związku Radzieckiego na początku sierpnia 1961 r. Wewnętrzna granica Niemiec o długości 1378 km między NRD a Republiką Federalną Niemiec powstała i została „ufortyfikowana” ponad dziewięć lat wcześniej w celu powstrzymania napływu „uchodźców” Od 1960 r. straży granicznej NRD rozkazano strzelać w przypadkach „nielegalnego przekroczenia granicy” Formalnie „prawo strzelania” zostało ustanowione dopiero w 1982 r. Według obecnego stanu badań (2009) od 136 do 245 osób zginęło w próbach pokonania 167,8 km „granicy” strzeżonych obiektów wokół Berlina Zachodniego. Dokładna liczba ofiar podczas prób przekroczenia granicy na murze berlińskim jest nieznana. Mur berliński został obalony wieczorem 9 listopada 1989 r. Upadek Muru Berlińskiego zapoczątkował transforację ustrojową w Europie Wschodniej. Nastąpiło zjednoczenie Berlina, Niemiec, Europy. Oczywiście tak samo jak z powstaniem, burzenie muru było długotrwałym procesem. Do dzisiaj są widoczne fragmenty Muru Berlińskiego na trasie zwiedzania Berlina z przewodnikiem. Upadek muru był mozliwy ( m inn) dzięki rosnącej presji ludności NRD, domagającej się większej wolności.A także dzięki osłabieniu ZSRR i wprowadzaniu Pierestrojki. Upadek muru berlińskiego zapoczątkował drogę, która w ciągu roku doprowadziła do upadku dyktatury partii SED, rozwiązania NRD i jednocześnie jedności Niemiec. Pozostałości murów po rozbiórce w centrum Berlina. Znane są tylko cztery odcinki muru granicznego, które zachowały się w pierwotnym miejscu. Wszystkie można znaleźć w dzielnicy Mitte. Ściana przy Niederkirchnerstrasse-Topografia Terroru (przewodnik po Berlinie oprowadza po wystawie) Mur zlokalizowany jest naprzeciwko Federalnego Ministerstwa Finansów. „East Side Gallery” Najdłużej zachowana część muru granicznego stoi przy Bernauer Strasse. Część tego muru została zintegrowana z postawionym tam pomnikiem, a zatem przywrócona do pierwotnego wyglądu. Usunięto graffiti. Następny dobrze zachowany fragment muru granicznego, który jest także zabytkowym budynkiem, ma tylko 15 metrów długości i można go znaleźć na Liesenstrasse. W styczniu 2018 r. zgłoszono czwarty 80-metrowy odcinek Muru Berlińskiego do instytutu, który zarządza zabytkami i właściwego urzędu okręgowego. Zaostrzony fragment muru znajduje się w zalesionym obszarze na północ od stacji kolejki miejskiej Schönholz.Fragment muru znajduje się w Reinickendorf, a więc w dzielnicy Berlina Zachodniego. Skąd Mur Berliński w centrum Reinickendorf? Jest to region Pankow, który został dodany do dzielnicy Reinickendorf w trakcie „prostowania” granicy w 1988 roku. Część pochodzi z wczesnej fazy budowy muru. Przypuszczalnie dwie zewnętrzne ściany domów zostały zintegrowane z budową muru. Znacznie więcej i często dłuższe odcinki zachowały się we wschodniej części miasta, która zamykała pas graniczny. Przeważnie zlokalizowane są z dala od ulic i placów, dlatego nie przeszkadzały w projektach rozwoju miasta po zjednoczeniu. Sukcesywnie i te pozostałości muru są usuwane.




foto: Gunter Bratke Budowa Muru Berlińskiego

Wieża TV w Berlinie

wjazd na wieżę tv w berlinie


Często, podczas zwiedzania Berlina z przewodnikiem, zapraszamy Państwa na kopułę wieży TV w Berlinie. Warto? Jasne, skoro już przemierzyliście setki km, to warto wjechać na najwyższy punkt widokowy w Niemczech i piąty w Europie. Czy będąc w Paryżu, zastanawiacie się, czy wjechać na wieżę Eiffla? Tak, wiemy, to nie to samo, ale … NRD planowała budowę nowego obiektu przekaźnikowego w Berlinie już na początku lat 50. XX wieku. Miał być przede wszystkim wykorzystywany do nadawania telewizji NRD. Najpierw rozważono lokalizację w Müggelberge. Po wybudowaniu tam aneksów Ministerstwo Spraw Wewnętrznych NRD ustaliło, że nadajnik znajdowałby się na torach lotu planowanego lotniska Schönefeld (wcześniej obszar Schönefeld był miejscem, gdzie produkowano samoloty Henschel-od 1934 r.) Do tematu budowy wieży wrócono w latach 60. XX wieku. Kierownictwo NRD zbudowało wieżę telewizyjną w znanym miejscu, w samym centrum stolicy Niemiec Wschodnich między innymi w celu wykazania siły i wydajności socjalistycznego systemu społecznego. Oryginalny projekt smukłej wieży został stworzony przez architekta NRD Hermanna Henselmanna- wieża nie mogła wyglądać jak komin -i musicie przyznać-nie wygląda. Kopuła wieży telewizyjnej miała przypominać sowieckie satelity Sputnik i lśnić na czerwono (w kolorze socjalizmu) Ówczesny przywódca DDR Walter Ulbricht wskazał lokalizację wieży na głównym placu Berlina Wschodniego-Aleksander Platz-dawniej i dzisiaj serce Berlin Wschodniego, który zawsze zwiedzamy z przewodnikiem. To nie jedyna decyzja Waltera Ulbricha na temat lokalizacji obiektów już dzisiaj zabytkowych http://przewodnikpoberlinie.strefa.pl/obiekty-w-berlinie-na-trasie-zwiedzania-miasta-z-przewodnikiem/

Wieża Tv została otwarta w 1969 r. Jaką metodą budowano wieżę? tak zwana metoda wspinania. Wewnętrzna stalowa rama zawsze rosła nieco szybciej niż zewnętrzny betonowy trzon zbudowany wokół stalowej ramy. Montaż kopuły na wysokości 200 m był dla inżynierów prawdziwym hard -corem. Stalowa rama kuli nośnej została sprefabrykowana na poziomie 0. Segmenty zostały podniesione za pomocą dźwigów i przymocowane do platformy w kształcie pierścienia, który stworzył koniec betonowego szybu.

Wieża jako znak Towarowy

Dziś wieża kształtuje sylwetkę stolicy Niemiec – podobnie jak Brama Brandenburska, stała się symbolem Berlina.

OGRANICZONA DOSTĘPNOŚĆ Ze względu na istniejące warunki konstrukcyjne oraz w celu zapewnienia bezpieczeństwa odwiedzającym w przypadku ewakuacji -dla użytkowników wózków inwalidzkich i osób z niepełnosprawnościami ruchowymi dostęp do wieży telewizyjnej w Berlinie nie jest możliwy. Osoby te nie mogłyby by zabezpieczone w razie jakiejkolwiek awarii systemu wind. Budowniczowie i architekci nie wzięli pod uwagę możliwości ewakuacji osób niepełnosprawnych przy planowaniu infrastruktury wieży telewizyjnej. Dzisiaj warunki konstrukcyjne w betonowym szybie wieży uniemożliwiają opracowanie odpowiednich środków ewakuacyjnych dla osób zależnych od wózka inwalidzkiego lub podobnych urządzeń na wypadek awarii. W przypadku pożaru nie można korzystać z wind, a goście na poziomie widokowym oraz w restauracji musieliby skorzystać ze schodów, których liczna wynosi 900 stopni. Mieliśmy w grupie Pana chodzącego o lasce i niestety nie mógł wjechać na wieżę

,