Zwiedzanie Reichstagu



Ze względu na aktualne warunki bezpieczeństwa lub warunki pogodowe kopuła może być czasowo lub całkowicie zamknięta.Przewodnicy po Berlinie poinformuja Państwa mozliwości zwiedzania Reichstagu w czasie pandemii. Kopułę i taras można zwiedzać codziennie od godz. 8:00 do północy, ostatnie wejście o 21:45. Taras i kopuła są zamknięte przez cały dzień 24 grudnia i od 16:00 w dniu 31 grudnia. Ponadto kopuła może być zamknięta od 9 do 13 kwietnia, od 16 do 20 lipca oraz od 17 do 21 września oraz od 22 do 26 października z powodu prac porządkowych i konserwacyjnych. Taras na dachu pozostaje dostępny nawet po zamknięciu kopuły. Goście indywidualni mogą zarejestrować się na wizytę w kopule osobiście w oddziale obsługi odwiedzających w pobliżu budynku Reichstagu po południowej stronie Scheidemannstrasse. Jeśli jest wolne miejsce, osobiste uprawnienia dostępu zostaną wydane do dwóch godzin przed wizytą. Do tego potrzebne są następujące informacje: nazwisko, imię i data urodzenia.Przewodnicy po Berlinie oprowadza Państwa po Reichstagu. Uprawnienia dostępu są osobiste i nie można ich przenosić. Kontrola tożsamości odbywa się zarówno przy wydawaniu zezwoleń na dostęp, jak i przy przechodzeniu przez wejście. Przewodnik po Berlinie przekazuje informacje o atrakcjach turystycznych Berlina, widocznych z perspektywy Reichstagu.

Zwiedzanie Wyspy Muzealnej w Berlinie. Muzea jako atrakcje turystyczne w Berlinie

Muzeum Bodego jest dziś częścią kompleksu Wyspy Muzeów w Berlinie. W 1904 roku, w czasie wielkiego otwarcia, było to jedno z najwspanialszych muzeów na wyspie. W rzeczywistości wyspa pojawiła wcześniej. W tym miejscu przez długi czas znajdowały się tereny bagniste. Do XIX wieku prowincjonalne miasto Berlin stało się stolicą Cesarstwa Niemieckiego. Przemysł i budownictwo rozwijały się szybko, pojawiły się nauki archeologiczne, wzrosło zainteresowanie starożytnością. Zapraszamy do zwiedzana Berlina z przewodnikiem polskojęzycznym

Godziny pracy: Muzea na wyspie są w większości zamknięte w poniedziałki. W czwartki pracują od 10 do 20, w pozostałe dni do 18. Cena Biletu: Osoba dorosła – 10,00 €; Bilet ulgowy – 5,00 EUR ; Wszystkie muzea w 1 dzień – 19 euro, zniżka 9,50 euro.

Muzeum Pergamońskie to jedno z najważniejszych muzeów na Wyspie Muzeów w Berlinie. Muzeum znajduje się nad rzeką Szprewą w centrum miasta. To najpopularniejsze muzeum w Berlinie. Rocznie odwiedza ponad milion osób. Muzeum Pergamońskie słynie przede wszystkim z rekonstrukcji architektonicznych starożytnych, nieistniejących już miast starożytnego Rzymu, starożytnej Grecji, Bliskiego Wschodu – Pergamonu, Babilonu, Miletu i innych. Zwiedzanie Berlina z przewodnikiem często rozpoczynamy od Muzeum Pergamonu-tam spędzamy średnio 2 godziny.

Berlińska Galeria Obrazów (Berliner Gemäldegalerie) Berlińska galeria obrazów to jedno z wiodących muzeów sztuki w Europie. Galeria znajduje się w budynku Forum Kultury, niedaleko Potsdamer Platz w Berlinie. Berlińska Galeria Sztuki została pierwotnie otwarta w Muzeum Królewskim w parku Lustgarten ( wyspa muzealna) , w budynku dzisiejszego Starego Muzeum i była pierwszą kolekcją tego kompleksu. Wraz z jego otwarciem, które miało miejsce w 1830 roku, rozpoczęła się historia muzeów w Berlinie. Trzon kolekcji muzeum stanowiły zbiory sztuki elektorów i Fryderyka Wielkiego z XVII – XVIII wieku. Zmieniaja się co jakiś czas. O aktualnych eksponatach opowiedzą Państwu przewodnicy po Berlinie.

Nowe Muzeum (Neues Museum) to muzeum starożytności w Berlinie, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Budynek znajduje się na słynnej Wyspie Muzeów, w dzielnicy Mitte. Budynek muzeum, wzniesiony w 1855 roku według projektu ucznia słynnego architekta Karla Schinkla Friedricha Augusta Stühlera, uważany jest za najważniejszy obiekt urbanistyczny późnego klasycyzmu. Ponadto Nowe Muzeum jest dziś przykładem konstruktywnego i technicznego rozwiązania dla przestrzeni muzealnych – obszerny szklany dach pozwolił nie tylko na wizualną rozbudowę pomieszczeń, ale także na maksymalne doświetlenie eksponatów. Podczas budowy budynku po raz pierwszy zastosowano konstrukcje stalowe. Zwiedzanie muzeum z polskojęzycznym przewodnikiem.

Muzeum NRD to komercyjne muzeum w Berlinie poświęcone życiu, kulturze i polityce Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Ekspozycja muzeum zawiera ponad 10 000 oryginalnych eksponatów. Dla wielu mieszkańców Niemiec ( byłej NRD) muzeum stało się miejscem nostalgicznym , pełnym wspomnień. Podczas zwiedzania muzeum z przewodnikiem poznacie Państwo życie codzienne w Berlinie Wschodnim w latach 1961-1989. Zapraszamy do Berlina , czeka na Państwa mnóstwo atrakcji.

Pomnik reformatora szkolnictwa pruskiego w Berlinie

Pomnik polityka, nauczyciela, wychowawcy A.W. Diesterwega zobaczymy tuż przy wyspie muzealnej na Spreepromenade w parku Jamesa Simona. Na trójwymiarowej podstawie znajduje się wieloczęściowa rzeźba z brązu. Ławka szkolna, przybory szkolne, uczniowie w mundurkach okresu Biedermeier. W centrum umieszczono popiersie Adolfa Wilhelma Diesterwega ( 1790-1866) -reformatora pruskiego systemu szkolnictwa.

Żydzi w Berlinie

1)Przedwojenne życie społeczności żydowskiej w Berlinie.
2)Miejsca związane ze społecznością żydowską w Berlinie.


Żydzi mieszkają w Berlinie od średniowiecza. Dokumentalne wzmianki o społeczności żydowskiej pojawiają się w tym samym czasie co samo miasto – pod koniec XIII wieku.
Historia Żydów w Berlinie w średniowieczu
Do początku XIV wieku. Żydzi stanowili źródło dochodu dla margrabiów askańskich. Margrabiowie bawarscy (od 1324 r.) podobnie jak rada miejska, traktowali Żydów życzliwie. W 1320 r. Radzie miejskiej udało się przejąć na własność Żydów, co stało się źródłem dochodów miasta.
W Księdze Miejskiej szczególnie zaznaczono Żydów jako „bogatych”, to znaczy posiadających własne domy (Judenbuden), oraz „prostych” mieszkających z bogatymi lub poza miastem. Żydom pozwolono na podstawie specjalnego dekretu zaciągać pożyczkę pieniężną na określony procent. Rada miejska zezwoliła Żydom (1343 r.)ze względu na korzyści, jakie przynosili, na rzeź bydła.
Podczas epidemii dżumy w latach 1349-50. Żydów zabijano lub wypędzano z miasta, a ich domy palono. Jest prawdopodobne, że rada miejska wraz z duchowieństwem poparła powszechny wybuch przeciwko Żydom w celu przejęcia zrabowanego mienia żydowskiego.

Od 1354 r. Żydzi zaczęli wracać do Berlina. Nie pozwolono im jednak odbudować synagogi i modlili się w prywatnym domu.
Przez następne 150 lat nie ma informacji o losach ludności żydowskiej.


W 1510 r. Spalono 42 Żydów spośród mieszkańców margrabiego brandenburskiego, którzy zostali skazani na pożar w przypadku zbezczeszczenia hostii, po czym Żydzi berlińscy wraz ze współwyznawcami zostali wypędzeni Margrabia.


W latach 40. XVI wiek Elektor Joachim II pozwolił Żydom ponownie osiedlić się w Berlinie i patronował im tak bardzo, że niezadowolony był z rady miejskiej. W 1573 r. W Berlinie rozstrzelano bliskiego współpracownika elektora odpowiedzialnego za bicie monet Żyda Lippolda, którego oskarżono o otrucie elektora, a wszystkich Żydów wypędzono z Berlina „na zawsze”.
Początek nowej historii społeczności berlińskiej – XVII wiek.
Po wypędzeniu Żydów z Wiednia w 1670 r. Elektor zezwolił 50 zamożnym rodzinom żydowskim z Austrii na czasowe (na 20 lat) osiedlenie się na terenie margrabiego brandenburskiego (którego stolicą był Berlin) i Księstwa Crossen.
10 września 1671 r. Pierwsze dwie rodziny żydowskie otrzymały pozwolenie na osiedlenie się w Berlinie. Data ta była następnie obchodzona jako dzień założenia nowej gminy żydowskiej w Berlinie. Żydzi otrzymali pełną swobodę handlu, ale zabroniono im lichwy. Zabroniono także budowy synagog.
Dekret uzależnił kwestię imigrantów od ich sytuacji materialnej. Między innymi wprowadzono podatek patronacki w wysokości ośmiu talarów. Po 20 latach Żydzi chcący pozostać w Berlinie musieli uzyskać zgodę specjalnej komisji i zapłacić specjalny podatek.
W 1672 r. Zakupiono teren pod cmentarz gminy, aw 1676 r. Założono bractwo pogrzebowe „Gemiluth Chassadim”.
Od 1697 r. Żydom nie wolno było posiadać ziemi.
XVIII Wiek
W XVIII wieku. Żydzi zajmowali się głównie handlem, bankowością oraz handlem metalami szlachetnymi i kamieniami. Nadworni Żydzi odgrywali ważną rolę w gospodarce. Z czasem handel monetami był całkowicie skoncentrowany w rękach Żydów.


W 1700 r. Powołano nową komisję, która miała sporządzić ogólne rozporządzenie w sprawie Żydów. Liczba rodzin żydowskich w całym elektorze nie miała przekraczać pięćdziesięciu. Podatek od osób fizycznych w wysokości 8 talarów został zastąpiony podatkiem ogólnym w wysokości 3000 talarów rocznie na całą gminę. Ustalono nowy podatek generalny (dla protektoratu) na 1000 dukatów.
Na prośbę sklepikarzy ograniczono prawa handlowe Żydów: zakazano m.in. prowadzenia sklepów i skrzyń na bazarach, handlu, mieszania się na wsiach i wsiach.
W 1703 r. Franz Wenzel oskarżył Żydów o wyśmiewanie religii państwowej podczas odmawiania modlitwy „Aleinu”. Zarządzono dochodzenie i wydano rozkaz usunięcia niektórych słów z modlitwy i grzecznego wymówienia ich. Orzeczenie to było wielokrotnie odnawiane i potwierdzane. Modlitwę „Alein” wolno było odmawiać tylko w synagodze, donośnym głosem iw obecności przedstawiciela chrześcijańskiego, który był zobowiązany do czuwania nad dokładnym wykonaniem recepty. Następnie, na wniosek Mendelssohna, decyzja ta została anulowana.
W latach 1708 – 1750 istniała specjalna komisja do spraw żydowskich; sami Żydzi brali niewielki udział w zarządzaniu ich sprawami.

W 1714 r. Wydano nowy edykt, który zobowiązywał Żydów do płacenia wyższego podatku, ale rozszerzał ich prawa handlowe i zezwalał na wyższe stawki. W tym samym roku w obecności króla i jego dworu odbyła się uroczysta konsekracja pierwszej publicznej synagogi w Berlinie.
W 1722 r. (A według innych źródeł – w 1723 r.) Gmina żydowska przyjęła nowy statut zarządzania wewnętrznego. Zarząd podlegał corocznie komisji wybranej przez gminę. Wykluczenie członka ze wspólnoty wymagało jednomyślnej uchwały, a herem – zgody rabina i komisji. Poborcy podatkowi, którzy byli odpowiedzialni za prawidłowe pobieranie opłat własnym majątkiem, mieli prawo ścigać tych, którzy uchylali się od uiszczenia opłaty. Ustanowiono nowe dodatkowe podatki (na utrzymanie lombardów, małżeństwa itp.).

W 1730 r. Fryderyk Wilhelm I ograniczył liczbę Żydów, którym pozwolono mieszkać w Berlinie, do 120 rodzin. Zabroniono także Żydom uprawiania rzemiosła, z wyjątkiem wycinania pieczęci i robienia brokatu ze srebra i złota oraz rytualnego uboju bydła. W 1737 r.król nakazał eksmisję dodatkowych 60 rodzin żydowskich (powyżej limitu 120 rodzin), stwierdzając, że jest bardziej prawdopodobne, że straci resztę Żydów (z rocznym dochodem 20 000 talarów) niż pozwoli na wyzysk z innych jego przedmiotów.
W 1737 r. Żydzi zostali zmuszeni do oddania domów żołnierzom i przeniesienia się do baraków żołnierskich (znajdujących się w niehigienicznym stanie). Opracowano nowy statut, który miał ostatecznie zniszczyć gminę poprzez stopniowe zmniejszanie się liczby Żydów w Berlinie, ale nie uzyskał on mocy prawnej ze względu na śmierć Fryderyka Wilhelma I w 1740 r. CDN.